Από τα λουτρουβιά του Άη Προκόπη

Κάποτε υπήρχαν στο χωριό οκτώ λουτρουβιά και ένα πάρα έξω, εννιά. Κάποια από αυτά μετατράπηκαν αργότερα σε ηλεκτροκίνητες ελαιουργίες, για να πάψουν και αυτές εδώ και καιρό να λειτουργούν.

Ο,τι απόμεινε από όλα αυτά είναι τα λιθάρια που κείτονται στην άκρη του δρόμου ή μέσα στις αυλές των σπιτιών και το κουφάρι της Ελαιουργίας απέναντι από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας.

Η Ελαιουργία

DSCN7282Ελαιουργία: Εξωτερική άποψη – 1

DSCN7288Ελαιουργία. Εξωτερική άποψη – 2

DSCN7283Ελαιουργία. Εσωτερικός χώρος – 1

DSCN7284Ελαιουργία. Εσωτερικός χώρος – 2

DSCN7286Ελαιουργία. Εσωτερικός χώρος – 3

Η «πίλα» της Ελαιουργίας

Λίθινο δοχείο. Ύψος 1,05 μ. – Διάμετρος βάσης 1,14 μ.

DSCN7301Η «πίλα» της Ελαιουργίας πριν τον πρόχειρο καθαρισμό της

DSCN7303Η «πίλα» της Ελαιουργίας μετά τον καθαρισμό.

DSCN7304Η «πίλα» της Ελαιουργίας. Η βάση

Γειτονιά: Μαμαλάτικα

DSCN7298Λιθάρι. Διάμ. 1,32μ. Πάχος 0,68μ.

DSCN7299Λιθάρι. Διάμ. 1,01μ. Πάχος 0,41 μ.

Στον δρόμο προς την Κάτω Γειτονιά

DSCN7306

DSCN7308Λιθάρια.
Διαστάσεις μικρού: Διάμ. 1,05μ – Πάχος 0,43μ.
Διαστάσεις μεγάλου: Διάμ. 1,25μ. –  Πάχος 0,52μ.

DSCN7309

Κάτω Γειτονιά – Από του λουτρουβιό «του Λευτέρη»

DSCN7311

DSCN7312Λιθάρι. Διάμ. 1,28μ. –  Πάχος 0,56μ.

DSCN7313

DSCN7314

DSCN7315 Όρθια λιθάρια: Διάμ. 1,28μ –  Πάχος 0,39μ.
Η βάση με εσοχή στον χώρο περιστροφής των όρθιων λιθαριών: Διάμ. 1,46μ. – Πάχος 0,50μ.

Το ταξίδι και οι «ηλίθιοι» ναύτες

«Θα έπρεπε λοιπόν να σκύβουμε και να κοιτάζουμε πιο συχνά από την κουπαστή του σκάφους μας, σαν περίεργοι επιβάτες, αντί να περνάμε το ταξίδι σαν ηλίθιοι ναύτες, πασχίζοντας να βουλώσουμε με στουπί τις τρύπες
Το παράθεμα από το βιβλίο του αμερικανού συγγραφέα και φιλοσόφου Henry D. Thoreau (1814-1862), Walden ή η ζωή στο δάσος, μετάφρ. Βασίλης Αθανασιάδης, Κέδρος 2007.
Διαθέσιμο επίσης στα blogs της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Προφανώς οι προσλαμβάνουσες του συγγραφέα είναι πολύ διαφορετικές από τις δικές μας, αλλά και η κοινωνία στην οποία ζούσε πολύ διαφορετική από τη σημερινή.

Προφανώς σήμερα πλέον δεν υπάρχουν ναύτες που να βουλώνουν τρύπες, αφού τα καράβια έπαψαν προ πολλού να είναι ξύλινα και να χρειάζονται τέτοιου τύπου μερεμέτια. Όπως και να έχει όμως, η διάκριση ανάμεσα σε κείνους που κοιτούν από την κουπαστή και σε εκείνους τους “ηλίθιους” που ασχολούνται με το να κλείνουν τρύπες παραμένει, όπως παραμένει και η αίσθηση της κατάφωρης αδικίας ως προς τον χαρακτηρισμό και της μονομερούς αντίληψης των πραγμάτων, από κάποιον που κατά πως φαίνεται ποτέ δεν χρειάστηκε να καταπιαστεί με το να βουλώνει τρύπες είτε γιατί το έκαναν άλλοι, είτε γιατί ποτέ δεν είχε στην κατοχή του ένα ξύλινο σκαρί που να μπάζει νερά.

Σίγουρα ως ταξιδιώτες θα έπρεπε να κοιτάζουμε συχνότερα από την κουπαστή, παρά να μένουμε ξαπλωμένοι στις κουκέτες ή στα σαλόνια του πλοίου. Στην τελική όμως είναι αυτοί οι «ηλίθιοι» ναύτες που εξασφαλίζουν το ταξίδι. Χωρίς αυτούς και την «ηλίθια» συνήθειά τους να μην κοιτούν από την κουπαστή, σαν τους «περίεργους επιβάτες», αλλά να βουλώνουν με στουπί τις τρύπες, το ταξίδι είναι σίγουρο και μπορούν οι άλλοι, οι περίεργοι, να κοιτούν ανέμελα από την κουπαστή. Χωρίς αυτούς τους «ηλίθιους» όλοι οι ταξιδιώτες θα ήταν χαμένοι, και οι «περίεργοι» και οι μη «περίεργοι».

Φανταστείτε τον ναύτη να γέρνει ανέμελα στην κουπαστή, ξεχνώντας ότι στο ταξίδι αυτό έχει έναν άλλο, διαφορετικό, ρόλο…..

Το βιβλίο διαθέσιμο ψηφιακά στη διεύθυνση:
https://issuu.com/alessan77/docs/walden_____________________________

 

Βιβλία σε 5΄ με… εσπρεσομηχανή!

Η Espresso Book Machine «ανέστησε» τη Librairie des PUF στο Παρίσι, καθώς τυπώνει επί τόπου το βιβλίο το οποίο θα διαλέξει ο πελάτης με ποιότητα εφάμιλλη των καλύτερων παραδοσιακών εκδοτικών προϊόντων.

Με αυτόν τον τίτλο και υπότιτλο δημοσιεύτηκε στο Βήμα της Κυριακής, άρθρο του Αλέξανδρου Καψύλη, στο οποίο περιγράφεται το περιβάλλον ενός βιβλιοπωλείο χωρίς βιβλία αλλά με δεκάδες ταμπλέτες, η δυνατότητα αναζήτησης των βιβλίων που ενδιαφέρουν τον καθένα στις βάσεις δεδομένων του βιβλιοπωλείου, η άμεση εκτύπωσή τους αλλά και η θετική ανταπόκριση του κοινού στο εγχείρημα.
Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο. Η δυνατότητα άμεσης εκτύπωσης του βιβλίου που ενδιαφέρει τον καθένα ανοίγει νέες προοπτικές στον χώρο, ο οποίος έχει ήδη στραφεί προς την ψηφιακή εκτύπωση των βιβλίων, ιδιαίτερα εκείνων που δεν ανήκουν στα «ευπώλητα». Γεφυρώνει επίσης το χάσμα ανάμεσα στο ηλεκτρονικό και το έντυπο βιβλίο, πρακτικά αποκαλύπτει την έλλειψη οποιασδήποτε διάκρισης ανάμεσα στο ένα και το άλλο (κάτι που εκφράζεται ακόμη σήμερα με τη χορήγηση διαφορετικών ISBN). Eπιβάλλει ακόμη, την ανάλογη προς το έντυπο, τυπογραφική επιμέλεια του ηλεκτρονικού και τη φροντίδα για ένα αισθητικά άρτιο αποτέλεσμα, στοιχείο που θα οδηγήσει, φαντάζομαι, στη βελτίωση των ηλεκτρονικών εκδόσεων, οι οποίες, αν λάβουμε υπόψη εκείνες πανεπιστημιακών συγγραμμάτων της Δράσης «Κάλλιπος», μάλλον έχουν να διανύσουν πολύν ακόμη δρόμο.
Εκείνο που λείπει από το άρθρο και θα άξιζε να γραφεί, είναι το κόστος της εκτύπωσης, αφενός, και η διερεύνηση της ελληνικής πραγματικότητας και της δυνατότητάς της να δεχτεί και να υποστηρίξει κάτι τέτοιο.

Ηλεκτρονική διεύθυνση άρθρου: http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=808692