Ανακύκλωση: δύο μήνες μετά…

Έχοντας, έπειτα από δύο σχεδόν μήνες διαμονής στον Άγιο Προκόπη της Κέρκυρας, εθιστεί κυριολεκτικά στη διαλογή των ανακυκλώσιμων στο σπίτι (ξεχωριστά τα πλαστικά μπουκάλια του νερού -το μεγάλο πρόβλημα των περιοχών που δεν διαθέτουν καλής ποιότητας πόσιμο νερό-, τα υπόλοιπα πλαστικά, οι πλαστικές συσκευασίες, το αλουμίνιο, τα άλλα μεταλλικά κουτιά, το χαρτί και οι χάρτινες ή μικτές συσκευασίες) οι κινήσεις μας στην Αθήνα, σχεδόν αυτοματοποιημένες, τις πρώτες μέρες αποτελούσαν ουσιαστικά τη συνέχεια της πρακτικής που υιοθετήσαμε όσο μέναμε χωριό.

Γρήγορα όμως διαπιστώσαμε ότι τούτο δεν είχε κανένα απολύτως νόημα, διότι δεν υπήρχε η δυνατότητα της παράδοσης όλου αυτού του διαχωρισμένου υλικού, δεν υπήρχαν οι αποδέκτες, δεν υπήρχαν οι κάδοι. Οι μπλε κάδοι (που θα μπορούσαν έστω να δεχτούν ανακατεμένο το υλικό αυτό) ήταν γεμάτοι σκουπίδια, οι δέ χώροι ανακύκλωσης (υπάρχουν και αυτοί σε κάποια σημεία από εταιρείες οι οποίες διατείνονται ότι ασχολούνται με την ανακύκλωση) ασφυκτικά γεμάτοι, σημάδι ότι κανένας ουσιαστικά δεν ενδιαφερόταν για τα ανακυκλώσιμα που κάποιοι ευαισθητοποιημένοι συμπολίτες μας μετέφεραν και απέθεταν σε αυτούς.

Ξαναγυρίσαμε, δυστυχώς, σε εκείνο που γνωρίζαμε πριν από το καλοκαίρι: το γέμισμα της σακούλας και το πέταγμά της στους κάδους, μπλε ή πράσινους αδιάφορο.

Έπειτα από ένα δίμηνο στην Κέρκυρα, και με την εμπειρία της ανακύκλωσης, όπως αυτή δρομολογείται από τις εθελοντικές ομάδες (ξεχάστε τον Δήμο, είναι απών στην όλη προσπάθεια), καταλάβαμε πόσο εύκολο είναι να μειώσουμε τα απορρίμματα, πόσο εύκολο είναι να αλλάξουμε συμπεριφορά, πόσο εύκολο είναι να βάλουμε στη ζωή μας την έννοια της ανακύκλωσης, αλλά και πόσο δύσκολο είναι να πείσουμε όλους εκείνους που διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα, ότι πέρα από τις εργολαβίες και τα οικονομικά συμφέροντα, υπάρχει ο χώρος που μας περιβάλλει, ο ζωτικός μας χώρος, τον οποίο οφείλουμε αν όχι να βελτιώσουμε τουλάχιστον να τον ρυπαίνουμε όσο γίνεται λιγότερο.

Advertisements

Το φρούτο του Αυγούστου

Όπως και αν τα ονομάσεις: παυλόσυκα (ή παβλόσυκα) στην κερκυραϊκή διάλεκτο, φαραώσυκα στην ναξιακή διάλεκτο ή φραγκόσυκα, όπως τα γνωρίζουν οι περισσότεροι, αποτελούν το απόλυτο φρούτο του Αυγούστου. Υπάρχουν παντού. Τα παραπάνω, από τον κήπο μου.

Τα παρακάτω είναι του γείτονα, που ΔΕΝ τα μαζεύει κανείς και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, αφού πέρα από την κατανάλωσή τους ως φρούτα, μπορούν να γίνουν επίσης μια υπέροχη μαρμελάδα. Στο διαδίκτυο υπάρχουν διάφορες συνταγές.

Το ύψωμα

Ύψωμα: αντίδωρο, το οποίο φέρει πάνω του τη σφραγίδα ΙΣ ΧΣ / ΝΙ ΚΑ. Η στρογγυλή σφραγίδα των πρόσφορων φέρει τρία τετράγωνα με τα παραπάνω στοιχεία, από τα οποία το κεντρικό, το οποίο ονομάζεται «Αμνός» κατά την ακολουθία της Προθέσεως αφαιρείται και τοποθετείται πάνω στο δισκάριο. Πρόκειται για τον άρτο που συμβολίζει το σώμα του Χριστού κατά τη θεία ευχαριστία. Τα υπόλοιπα δίνονται είτε σε εκείνους που έφεραν τα πρόσφορα είτε τιμητικά σε κάποιον από εκείνους που συμμετείχαν στη θεία λειτουργία, αλλά και σε κάθε άλλον πιστό.

Λεπτομέρεια από τη λιτανεία του Αγίου στις 11η Αυγούστου στην Κέρκυρα, κατά την οποία χέρια κρατούν ευλαβικά και περιφέρουν εικόνες, συνοδεύοντας τον Αγιο, αλλά και αντίδωρα από την πρωινή λειτουργία.

Λιτανεία του Αγίου: Με το βλέμμα στραμμένο στα μπαλκόνια

Συμμετέχοντας ή παρακολουθώντας την λιτανεία από τα μπαλκόνια των σπιτιών και των ξενοδοχείων. Χαρακτηριστικά τα κόκκινα υφάσματα με τα χρυσά κρόσια (φεστόνια), που κοσμούν τα περισσότερα παράθυρα και μπαλκόνια.