Η επιλογή

Την επιλέξαμε ή μας επέλεξε; Ακόμη δεν έχουμε καταλάβει τί έγινε.

Η γνωριμία μας άρχισε πριν από περίπου τρία χρόνια. Συναντήσεις περιστασιακές στην αρχή, συντροφιά τα απογεύματα στον κήπο, στο πότισμα και στη φροντίδα του, διακριτικό δέξιμο της τροφής που της παρείχαμε. Άλλοτε εμφανιζόταν και άλλοτε όχι, και εμείς το θεωρούσαμε αυτονόητο.

Την επόμενη χρονιά, μόλις ανοίξαμε το σπίτι, μας περίμενε έξω από την πόρτα. Την αναγνωρίσαμε από το κόκκινο λουράκι που φορούσε στον λαιμό. Δεν υπήρχε αμφιβολία, ήταν η ίδια η περσινή. Η παρουσία της αυτή τη φορά ήταν πιο σταθερή, καθημερινή θα έλεγα. Είχε όμως και περιόδους απουσίας, μάλλον ώρες απουσίας, και επιπλέον μια συμπεριφορά ανεξήγητη. Δεχόταν το φαγητό, μα δεν το έτρωγε όλο. Κάποια στιγμή καταλάβαμε ότι μέρος του το μετέφερε αλλού. Κάποιον φροντίζει, σκεφτήκαμε. Μοιράζεται το φαγητό της! Σε λίγες μέρες το μυστήριο ξεδιαλύθηκε. Μας εμφάνισε και εγκατέστησε στον κήπο μας τα δύο μικρά της. Να ήταν η σιγουριά του κήπου, όπως είναι περίκλειστος και με πυκνή βλάστηση, να ήταν η σιγουριά του καθημερινού φαγητού ή η φιλική μας διάθεση που την οδήγησε την απόφαση αυτή; Σ’ όλο το διάστημα που μείναμε στο σπίτι (περίπου ένα μήνα), δεν ξεμάκρυνε από κοντά μας.

Φέτος πάλι τα ίδια. Εμφανίστηκε μπροστά μας, έτσι απλά, την τρίτη μέρα από την άφιξή μας και εγκαταστάθηκε στον κήπο. Φέτος είχαμε αποφασίσει πως αν ερχόταν θα την αγνοούσαμε. Το πράξαμε μια ολόκληρη μέρα. Όμως αυτή εκεί, μπροστά στην πόρτα, δίπλα στα πόδια μας, να προσπαθεί να κάνει αισθητή την παρουσία της. Το απόγευμα μάλιστα μας έφερε και το μικρό, ένα αυτή τη φορά. Απαίτηση επανάληψης των όσον έγιναν την προηγούμενη χρονιά, απαίτηση να αναλάβουμε ξανά τη διατροφή της θηλάζουσας μάνας και του μικρού της; Δεν ξέρω. Ενδώσαμε, και φυσικά έγινε για άλλη μια φορά μόνιμη κάτοικος του κήπου, όλη μέρα και όλη νύχτα. Οι απουσίες της είναι πλέον μετρημένες σε στιγμές. Ζητά, απαιτεί μάλλον το φαγητό της, και περιμένει…

Μιλώ φυσικά για τη γάτα, όχι τη γάτα «μας», γιατί δεν είναι δική μας.

Την παρατηρούμε, μαζί με το μικρό της, καταγράφουμε τη συμπεριφορά της. Μένει και περιμένει, δεν αναζητά τροφή, απλά περιμένει, ακόμη και όταν δεν λαμβάνει τίποτε.

Η γάτα «μας», σταμάτησε να κυνηγά, να ψάχνει για την τροφή της. Μόνον εκλιπαρεί με παραπονιάρικη φωνή κάθε φορά που μας βλέπει στο τραπέζι. Τρέχει να πάρει τη θέση της εκεί που συνήθως της αφήνουμε την τροφή, κάθε φορά που μας βλέπει να βγαίνουμε στον κήπο. Δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητική, όμως προτιμά σαφώς το μαγειρεμένο φαγητό, το ωμό με δυσκολία το τρώει. Ειδικά το ωμό ψάρι το απεχθάνεται! Έχει ιδιαίτερη προτίμηση στις έτοιμες τροφές, στις κονσέρβες ή στην ξηρά τροφή.

Δίνει την εντύπωση μιας ύπαρξης εξαρτημένης και αυτό είναι παράταιρο, αφύσικο. Δεν είμαστε φυσικά υπεύθυνοι εμείς γι’ αυτό, αν έχουμε ένα μερίδιο ευθύνης αυτό αντιστοιχεί μόλις στο 1/12 της συνολικής ευθύνης, το υπόλοιπο αφορά εκείνους που έχουν την φροντίδα της, όλο το υπόλοιπο διάστημα.

Η σχέση που αναπτύσσουμε με τα ζώα φαίνεται να αποτελεί ουσιαστικά παρέμβαση στη ζωή τους, η οποία σε κάποιες περιπτώσεις είναι καταλυτική. Αλλοιώνουμε τη φύση τους, μετατρέπουμε πλάσματα ελεύθερα σε όντα εξαρτημένα, τα κατευθύνουμε και τα εθίζουμε στον δικό μας τρόπο ζωής, στις δικές μας γευστικές προτιμήσεις, ακόμη και όταν αγοράζουμε προϊόντα που απευθύνονται αποκλειστικά σε αυτά. Ξεχνάμε ότι έχουν τη δική τους ζωή…

One thought on “Η επιλογή

  1. Είναι πολύ όμορφη! Κάτι ανάλογο έπαθα στις Κιτριές! Όταν όμως ήλθε ή ώρα του αποχωρισμού, όταν επρόκειτο να φύγω, πέρασα δύσκολες ώρες. Την είχα αγαπήσει και δεν ήθελα να την εγαταλείψω. Ευτυχώς, μιά εξαδέλφη μου έφερε ένα καλαθάκι και την πήρε, προστατεύει πολλές γάτες. ´Ετσι έφυγα χωρίς τύψεις. Αγαπώ πολύ τα ζώα, αλλά φοβάμαι την ευθύνη τους και το δέσιμο μαζί τους! Τα μάτια τους, όταν χαιδεύονται στα πόδια μας και θέλουν την αγάπη μας! Δεν αντέχω!! Εκείνη, όταν ακουγε το θόρυβο από το κουτί με την τροφή, έτρεχε βολίδα! Πάνε οι σαύρες και οι ποντικοί. Γειά Κ.Σ.

Τα σχόλια είναι κλειστά.