Αξιολογήσεις -2

Το θέμα της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και του εκπαιδευτικού έργου φαίνεται πως δύσκολα μπορεί να κλείσει. Οι ανακοινώσεις της ΟΛΜΕ και η αντίθεσή της στο προεδρικό διάταγμα, που συνδέει την αξιολόγηση με τη μισθολογική εξέλιξη, φέρνουν ξανά το θέμα στο προσκήνιο.

Η ΟΛΜΕ αρνείται οποιαδήποτε σύνδεση της μισθολογικής και βαθμολογικής εξέλιξης με την αξιολόγηση, εκφράζει την αντίθεσή της για τη διετή παραμονή στον ίδιο βαθμό των εκπαιδευτικών που θα κριθούν ανεπαρκείς, την οποία λογίζει ως ποινή, και επισημαίνει ότι «καμία επιστημονική μελέτη δεν έχει αποδείξει ότι ο εκπαιδευτικός που έχει προβλήματα επάρκειας στο γνωστικό αντικείμενο βελτιώνεται με την περικοπή του μισθού του».

Αναρωτιέμαι, αν έχει στοιχείο λογικής αυτή η στάση. Αντιστρέφω την πρόταση: Επειδή καμιά επιστημονική μελέτη δεν αποδεικνύει ότι η περικοπή συμβάλλει στη βελτίωση του εκπαιδευτικού στο γνωστικό του αντικείμενο, θα πρέπει ο εκπαιδευτικός να εξελίσσεται βαθμολογικά και μισθολογικά.

Στρέφω τη ματιά μου στον χώρο των άλλων επαγγελμάτων και ξαναγράφω την πρόταση: Επειδή καμία επιστημονική μελέτη δεν έχει αποδείξει ότι εκείνος που έχει προβλήματα επάρκειας στο αντικείμενό του βελτιώνεται με τη απώλεια των αποδοχών του, θα πρέπει να απευθύνομαι στον ίδιο υδραυλικό, παρότι μου μετέτρεψε το σπίτι σε θάλασσα όταν ήλθε για να διορθώσει μια βρύση, και στο ίδιο συνεργείο αυτοκινήτων, παρότι στην τελευταία επίσκεψη μού παρέδωσε ένα αυτοκίνητο σε χειρότερη κατάσταση από εκείνη που του το πήγα. Ισχύει η πρόταση; Με τον τρόπο αυτό αντιμετωπίζεται η ανεπάρκεια στον χώρο των επαγγελμάτων; Είναι προφανές ότι κανείς δεν θα επαναλάμβανε το σφάλμα να απευθυνθεί στους ίδιους επαγγελματίες δεύτερη φορά. Η ανεπάρκειά τους θα αποτελούσε επαρκή λόγο για να τους απορρίψει και να αναζητήσει άλλους ικανότερους, χωρίς να προβληματίζεται αν η επιλογή του θα είχε ως συνέπεια μείωση στις αποδοχές των απορριπτομένων επαγγελματιών.

Αν αυτό γίνεται στους άλλους τομείς της ζωής, γιατί στον χώρο της εκπαίδευσης θα πρέπει να είναι διαφορετικά; Με ποιά λογική ένας εκπαιδευτικός ο οποίος υστερεί θα πρέπει να παραμένει, χωρίς επίπτωση στη θέση του; Με ποια λογική εκείνος που υστερεί και εκείνος που κρίνεται επαρκής, εκείνος που προσφέρει και εκείνος που επιδέξια εφαρμόζει τους κανόνες της «λούφας και παραλλαγής» να έχουν την ίδια εξέλιξη και τις ίδιες αποδοχές; Ποιό είναι το ζητούμενο; μια καλύτερη εκπαίδευση ή η διατήρηση των μισθών εκείνων που βρέθηκαν στον χώρο της εκπαίδευσης; Μήπως η στάση είναι απλά απόρροια της συνδικαλιστικής στρέβλωσης που ορίζεται ως πάγια αντίθεση προς ό,τι εκπορεύεται από τον κυβερνητικό χώρο, άσχετα αν αυτό είναι προς την ορθή ή τη λάθος κατεύθυνση;

Αναρωτιέμαι αν οι εκφραστές της στάσης αυτής θεωρούν καλό να διδάσκονται τα παιδιά τους από καθηγητές με διαπιστωμένα προβλήματα επάρκειας. Δεν τους ενδιαφέρει η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνει το σχολείο στα παιδιά τους ή στέλνουν τα παιδιά τους σε άλλα σχολεία, όπου η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού προσωπικού είναι δεδομένη;

Έχω την εντύπωση πως αν υπάρχει ξεκάθαρος στόχος για την εκπαίδευση και αν ζητούμενο είναι η ποιοτική αναβάθμισή της, τότε η συζήτηση μάλλον θα έπρεπε να είχε επικεντρωθεί στη βελτίωση της διαδικασίας της αξιολόγησης, στην παροχή δυνατοτήτων βελτίωσης των υστερούντων εκπαιδευτικών, και εν τέλει, γιατί όχι στη δρομολόγηση διαδικασιών ένταξης όσων αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις και στην πίεση που συνεπάγεται η σχολική τάξη σε άλλους τομείς του δημοσίου. Πάντως η παραίτηση από την οποιαδήποτε προσπάθεια βελτίωσης, επειδή καμιά επιστημονική μελέτη δεν το αποδεικνύει, είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να ακουστεί και να προταθεί. Μοιάζει με το παροιμιώδες «κοντό σού πέσει φόρα το, μακρύ κωλόσυρέ το».

 

Σχετικά:

ΟΛΜΕ. Δελτίο τύπου: 15-02-2013 Συνάντηση με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, http://olme-attik.att.sch.gr/new/?p=4369

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63783498

 

Advertisements