Το περιθώριο

Οχι, δεν εννοούσα αυτό… Με παρεξηγήσατε.

Εννοώ ό,τι περιβάλλει το σώμα, το «ψαχνό», όπως λένε κάποιοι. Εννοώ τον κενό χώρο που αγκαλιάζει διακριτικά το σώμα και όλα εκείνα τα στοιχεία που το συνθέτουν, τον χώρο που αφήνει το σώμα να «αναπνεύσει», να δείξει την ομορφιά του.

Εννοώ τον χώρο που τόσο τον έχει ανάγκη το χέρι για να ακουμπήσει πάνω του, χωρίς να βεβηλώνει το σώμα ούτε να παρεμποδίζει την όραση στην αισθητική της απόλαυση.

Εννοώ τον χώρο που είναι δεκτικός σε αποτυπώσεις της μνήμης, σε σχήματα της στιγμής, σε δείκτες ή επισημάνσεις, εύκολα εξαλείψιμες ή ανεξίτηλες, ανάλογα με τον χρήστη και τα εργαλεία του.

Εννοώ τον χώρο που σήμερα συρρικνώνεται δραματικά, τόσο που κάποιες φορές κάνει το σώμα να ξεχυλίζει, έτοιμο να βγει από το πλαίσιό του και να χυθεί στο πάτωμα, ή στα χέρια εκείνου που το κρατά. Η συρρίκνωση είναι τέτοια σε κάποιες περιπτώσεις που το μάτι χάνει τα όρια και συγχέει την προκείμενη επιφάνεια με το αδιάφορο υπόβαθρό της.

Εκτιμώ αφάνταστα όλους εκείνους που ακόμη παλεύουν με την αρμονία, όλους εκείνους που σέβονται και τιμούν το περιθώριο, όλους εκείνους που το αφήνουν πλούσιο να αγκαλιάσει το σώμα, όλους εκείνους που κρατούν το μαχαίρι τους μακρυά του, όλους εκείνους που παλεύουν να ισορροπήσουν πάνω στα «φ» της τυπογραφίας.

Ναι, καλά καταλάβατε, μιλούσα πάλι για βιβλία.