Το ταξίδι και οι «ηλίθιοι» ναύτες

«Θα έπρεπε λοιπόν να σκύβουμε και να κοιτάζουμε πιο συχνά από την κουπαστή του σκάφους μας, σαν περίεργοι επιβάτες, αντί να περνάμε το ταξίδι σαν ηλίθιοι ναύτες, πασχίζοντας να βουλώσουμε με στουπί τις τρύπες
Το παράθεμα από το βιβλίο του αμερικανού συγγραφέα και φιλοσόφου Henry D. Thoreau (1814-1862), Walden ή η ζωή στο δάσος, μετάφρ. Βασίλης Αθανασιάδης, Κέδρος 2007.
Διαθέσιμο επίσης στα blogs της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Προφανώς οι προσλαμβάνουσες του συγγραφέα είναι πολύ διαφορετικές από τις δικές μας, αλλά και η κοινωνία στην οποία ζούσε πολύ διαφορετική από τη σημερινή.

Προφανώς σήμερα πλέον δεν υπάρχουν ναύτες που να βουλώνουν τρύπες, αφού τα καράβια έπαψαν προ πολλού να είναι ξύλινα και να χρειάζονται τέτοιου τύπου μερεμέτια. Όπως και να έχει όμως, η διάκριση ανάμεσα σε κείνους που κοιτούν από την κουπαστή και σε εκείνους τους “ηλίθιους” που ασχολούνται με το να κλείνουν τρύπες παραμένει, όπως παραμένει και η αίσθηση της κατάφωρης αδικίας ως προς τον χαρακτηρισμό και της μονομερούς αντίληψης των πραγμάτων, από κάποιον που κατά πως φαίνεται ποτέ δεν χρειάστηκε να καταπιαστεί με το να βουλώνει τρύπες είτε γιατί το έκαναν άλλοι, είτε γιατί ποτέ δεν είχε στην κατοχή του ένα ξύλινο σκαρί που να μπάζει νερά.

Σίγουρα ως ταξιδιώτες θα έπρεπε να κοιτάζουμε συχνότερα από την κουπαστή, παρά να μένουμε ξαπλωμένοι στις κουκέτες ή στα σαλόνια του πλοίου. Στην τελική όμως είναι αυτοί οι «ηλίθιοι» ναύτες που εξασφαλίζουν το ταξίδι. Χωρίς αυτούς και την «ηλίθια» συνήθειά τους να μην κοιτούν από την κουπαστή, σαν τους «περίεργους επιβάτες», αλλά να βουλώνουν με στουπί τις τρύπες, το ταξίδι είναι σίγουρο και μπορούν οι άλλοι, οι περίεργοι, να κοιτούν ανέμελα από την κουπαστή. Χωρίς αυτούς τους «ηλίθιους» όλοι οι ταξιδιώτες θα ήταν χαμένοι, και οι «περίεργοι» και οι μη «περίεργοι».

Φανταστείτε τον ναύτη να γέρνει ανέμελα στην κουπαστή, ξεχνώντας ότι στο ταξίδι αυτό έχει έναν άλλο, διαφορετικό, ρόλο…..

Το βιβλίο διαθέσιμο ψηφιακά στη διεύθυνση:
https://issuu.com/alessan77/docs/walden_____________________________

 

Advertisements

Βιβλία σε 5΄ με… εσπρεσομηχανή!

Η Espresso Book Machine «ανέστησε» τη Librairie des PUF στο Παρίσι, καθώς τυπώνει επί τόπου το βιβλίο το οποίο θα διαλέξει ο πελάτης με ποιότητα εφάμιλλη των καλύτερων παραδοσιακών εκδοτικών προϊόντων.

Με αυτόν τον τίτλο και υπότιτλο δημοσιεύτηκε στο Βήμα της Κυριακής, άρθρο του Αλέξανδρου Καψύλη, στο οποίο περιγράφεται το περιβάλλον ενός βιβλιοπωλείο χωρίς βιβλία αλλά με δεκάδες ταμπλέτες, η δυνατότητα αναζήτησης των βιβλίων που ενδιαφέρουν τον καθένα στις βάσεις δεδομένων του βιβλιοπωλείου, η άμεση εκτύπωσή τους αλλά και η θετική ανταπόκριση του κοινού στο εγχείρημα.
Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο. Η δυνατότητα άμεσης εκτύπωσης του βιβλίου που ενδιαφέρει τον καθένα ανοίγει νέες προοπτικές στον χώρο, ο οποίος έχει ήδη στραφεί προς την ψηφιακή εκτύπωση των βιβλίων, ιδιαίτερα εκείνων που δεν ανήκουν στα «ευπώλητα». Γεφυρώνει επίσης το χάσμα ανάμεσα στο ηλεκτρονικό και το έντυπο βιβλίο, πρακτικά αποκαλύπτει την έλλειψη οποιασδήποτε διάκρισης ανάμεσα στο ένα και το άλλο (κάτι που εκφράζεται ακόμη σήμερα με τη χορήγηση διαφορετικών ISBN). Eπιβάλλει ακόμη, την ανάλογη προς το έντυπο, τυπογραφική επιμέλεια του ηλεκτρονικού και τη φροντίδα για ένα αισθητικά άρτιο αποτέλεσμα, στοιχείο που θα οδηγήσει, φαντάζομαι, στη βελτίωση των ηλεκτρονικών εκδόσεων, οι οποίες, αν λάβουμε υπόψη εκείνες πανεπιστημιακών συγγραμμάτων της Δράσης «Κάλλιπος», μάλλον έχουν να διανύσουν πολύν ακόμη δρόμο.
Εκείνο που λείπει από το άρθρο και θα άξιζε να γραφεί, είναι το κόστος της εκτύπωσης, αφενός, και η διερεύνηση της ελληνικής πραγματικότητας και της δυνατότητάς της να δεχτεί και να υποστηρίξει κάτι τέτοιο.

Ηλεκτρονική διεύθυνση άρθρου: http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=808692

Στον απόηχο του 10ου Πανιονίου Συνεδρίου

Ένας αιώνας Πανιονίων Συνεδρίων έκλεισε, με δέκα συνέδρια από το 1914 έως το 2014, τα οποία, με την ευρύτητα της θεματικής τους και τη δυνατότητα ελεύθερης συμμετοχής σε όλους τους ασχολούμενους με τον επτανησιακό χώρο επιστήμονες, νέους και καταξιωμένους, έδωσαν ώθηση στις επτανησιακές σπουδές και άνοιξαν νέους ορίζοντες στην έρευνα. Εξαίρεση αποτελούν τα συνέδρια της Λευκάδας και των Παξών, στα οποία οι διοργανωτές επέλεξαν το μοντέλο των κλειστών θεματικών συνεδρίων, κυρίως με τη μέθοδο των προσκλήσεων και τον καθορισμό της θεματικής των εισηγήσεων.

To 10o Πανιόνιο Συνέδριο, το οποίο πραγματοποιήθηκε από τις 30 Απριλίου έως και τις 4 Μαΐου 2014, ανήκει πια στην Ιστορία. Σε μια περίοδο εξαιρετικά δύσκολη, μια περίοδο κρίσης, το εγχείρημα πέτυχε. Το 10ο Πανιόνιο Συνέδριο χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη συμμετοχή και την ευρύτητα της θεματικής του. Καταξιωμένοι επιστήμονες, ειδικοί στον τομέα τους, αλλά και νέοι επιστήμονες ανακοίνωσαν τα αποτελέσματα των ερευνών τους ή προσδιόρισαν τους τομείς στους οποίους στρέφονται τα ερευνητικά τους ενδιαφέροντα. Στο συνέδριο καταγράφτηκαν επίσης ηχηρές απουσίες, οι οποίες όμως σε καμιά περίπτωση δεν μειώνουν την επιτυχία της οργάνωσης.

Η σκυτάλη δόθηκε στην Κεφαλονιά, για τη διοργάνωση του 11ου Πανιονίου Συνεδρίου. Ευχόμαστε κάθε επιτυχία στην προσπάθεια. Ευελπιστούμε ότι και στο συνέδριο αυτό θα διατηρηθεί η καλή πρακτική των ανοιχτών συνεδρίων και όχι εκείνη των κλειστών, θεματικών και εν τέλει ελεγχόμενων, που αντανακλούν μόνον τις αντιλήψεις, τα προτάγματα και τα ενδιαφέροντα των εμπνευστών τους. Τα Πανιόνια Συνέδρια δεν έχουν και δεν μπορούν να έχουν συγκεκριμένη θεματική, αναφέρονται γεωγραφικά σε όλον τον επτανησιακό χώρο και καλύπτουν κάθε τομέα του επιστητού, κάθε τι που αφορά τον συγκεκριμένο χώρο. Τα Πανιόνια Συνέδρια πρέπει να παραμείνουν ανοιχτά. Μόνον με τον τρόπο αυτό μπορεί να δοθεί η δυνατότητα στους νέους επιστήμονες να αρθρώσουν λόγο και να ανανεώσουν τις θεματικές και τους τομείς έρευνας με τη φρεσκάδα τους. Τα Πανιόνια Συνέδρια θα πρέπει να παραμείνουν ανοιχτά, ως χώροι συνάντησης του παλιού με το καινούργιο. Όσο για την ποιότητα και το επιστημονικό επίπεδο, αυτό φαίνεται με το πέρασμα του χρόνου. Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι και όλα κρίνονται όταν έλθει η ώρα τους, ό,τι αξίζει δεν χάνεται και το άχρηστο ήδη βρίσκεται εκεί που του ανήκει.

Εν οργάνοις

Αινείτε αυτόν εν ήχω σάλπιγγος, αινείτε αυτόν εν ψαλτηρίω και κιθάρα.
Αινείτε αυτόν εν τυμπάνω και χορώ, αινείτε αυτόν  εν χορδαίς και οργάνω.
Αινείτε αυτόν εν κυμβάλοις ευήχοις, αινείτε αυτόν εν κυμβάλοις αλαλαγμού.

Ψαλμός 150

enorganis

enorganis2

Flash memory sticks

Ο μαθητής Ρ. μού παρέδωσε την εργασία του στο μάθημα σε ηλεκτρονική μορφή, σε ένα CD. Επειδή στο CD δεν μπορούσα να κάνω διορθώσεις, ζήτησα και μου έκαναν ένα αντίγραφο σε ένα «στικάκι», ώστε να μπορώ να διορθώσω την εργασία. Το CD ως άχρηστο πλέον, το άφησα κάπου, δεν μπορώ πια να θυμηθώ!

Επειδή δεν είμαι τόσο καλός στους υπολογιστές, φοβούμενος μήπως καταστρέψω το «στικάκι», ζήτησα και μου έκαναν ένα αντίγραφο σε άλλο «στικάκι», ώστε να μπορώ να δω και να διορθώσω την εργασία χωρίς φόβο.

Είδα και διόρθωσα την εργασία από το αντίγραφο του αντιγράφου και, στο τέλος, κατέστρεψα το αρχικό «στικάκι» (το πρώτο αντίγραφο του CD), ώστε να μην υπάρχουν περισσότερα αντίγραφα.

Τώρα, έπειτα από καιρό, αναρωτιέμαι: ποια ήταν η αρχική εργασία του μαθητή; Μήπως θα ήταν καλό να ζητήσω πάλι από τον μαθητή να μου την παραδώσει σε ένα νέο CD ή μήπως καλύτερα σε ένα «στικάκι», ώστε να αποφύγω τους μπελάδες με τις αντιγραφές; Μήπως τελικά θα ήταν ακόμη καλύτερα να μου την δώσει τυπωμένη, ώστε να αποφύγω όλα τα παραπάνω;