Από τα λουτρουβιά του Άη Προκόπη

Κάποτε υπήρχαν στο χωριό οκτώ λουτρουβιά και ένα πάρα έξω, εννιά. Κάποια από αυτά μετατράπηκαν αργότερα σε ηλεκτροκίνητες ελαιουργίες, για να πάψουν και αυτές εδώ και καιρό να λειτουργούν.

Ο,τι απόμεινε από όλα αυτά είναι τα λιθάρια που κείτονται στην άκρη του δρόμου ή μέσα στις αυλές των σπιτιών και το κουφάρι της Ελαιουργίας απέναντι από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας.

Η Ελαιουργία

DSCN7282Ελαιουργία: Εξωτερική άποψη – 1

DSCN7288Ελαιουργία. Εξωτερική άποψη – 2

DSCN7283Ελαιουργία. Εσωτερικός χώρος – 1

DSCN7284Ελαιουργία. Εσωτερικός χώρος – 2

DSCN7286Ελαιουργία. Εσωτερικός χώρος – 3

Η «πίλα» της Ελαιουργίας

Λίθινο δοχείο. Ύψος 1,05 μ. – Διάμετρος βάσης 1,14 μ.

DSCN7301Η «πίλα» της Ελαιουργίας πριν τον πρόχειρο καθαρισμό της

DSCN7303Η «πίλα» της Ελαιουργίας μετά τον καθαρισμό.

DSCN7304Η «πίλα» της Ελαιουργίας. Η βάση

Γειτονιά: Μαμαλάτικα

DSCN7298Λιθάρι. Διάμ. 1,32μ. Πάχος 0,68μ.

DSCN7299Λιθάρι. Διάμ. 1,01μ. Πάχος 0,41 μ.

Στον δρόμο προς την Κάτω Γειτονιά

DSCN7306

DSCN7308Λιθάρια.
Διαστάσεις μικρού: Διάμ. 1,05μ – Πάχος 0,43μ.
Διαστάσεις μεγάλου: Διάμ. 1,25μ. –  Πάχος 0,52μ.

DSCN7309

Κάτω Γειτονιά – Από του λουτρουβιό «του Λευτέρη»

DSCN7311

DSCN7312Λιθάρι. Διάμ. 1,28μ. –  Πάχος 0,56μ.

DSCN7313

DSCN7314

DSCN7315 Όρθια λιθάρια: Διάμ. 1,28μ –  Πάχος 0,39μ.
Η βάση με εσοχή στον χώρο περιστροφής των όρθιων λιθαριών: Διάμ. 1,46μ. – Πάχος 0,50μ.

Advertisements

Sapore di Puglia (Γεύση Απουλίας)

divellaΣτα τέλη της δεκαετίας του ’80 η έκφραση sapore di Puglia κυριαρχούσε στη διαφημιστική καμπάνια της πουλιέζικης εταιρείας προϊόντων ζύμης Divella, μιας εταιρείας που δραστηριοποιείται στη νότια Ιταλία από το 1890 και παράγει προϊόντα ποιότητας αντίστοιχα με τα βορειοϊταλικά των εταιρειών Barilla και Mulino Bianco (θυγατρική της Barilla). Σήμερα ο τίτλος Sapore di Puglia παραπέμπει κατευθείαν σε ομώνυμη εταιρεία, βραζιλιάνικων μάλιστα συμφερόντων, η οποία πέρα από το όνομα χρησιμοποιεί και την εικόνα των σπιτιών του Alberobello στην ετικέτα της όπως συνεχίζει και σήμερα να κάνει η Divella, με συνέπεια κάπου τα πράγματα να συγχέονται.

Ο ερχομός μας στην Κέρκυρα έχει συνδυαστεί εδώ και χρόνια με τα ζυμαρικά Divella, κυρίως όμως με τις DSCN9215«Φαντασίες του πρωινού», τις Fantasie di Mattino, και ειδικά με τα Ottimini, τη σειρά μπισκότων της Divella η οποία απλώνεται σε επτά διαφορετικές γεύσεις. Σε συσκευασίες των 400 γραμμαρίων και στην καταπληκτική τιμή του 1,36 ευρώ αποτελούν πραγματική πρόκληση και μπορεί κανείς να τα βρει στην αλυσίδα σούπερ μάρκετ Diellas.

Τα παραπάνω μοιάζουν με διαφήμιση της εταιρείας, αλλά δεν είχα τέτοιο σκοπό. Πρόσκληση για προβληματισμό είναι.
Σκεφτείτε ότι τα εισαγόμενα, εξ Ιταλίας, μπισκότα κοστίζουν 3,4 ευρώ το κιλό (συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ).
Συγκρίνετε την τιμή με εκείνη των αντίστοιχων μπισκότων των ελληνικών εταιρειών, που φτάνει στα 10 ευρώ ανά κιλό, και αναρωτηθείτε:
Τί είναι εκείνο που έχουν τα ελληνικά και δεν έχουν τα ιταλικά, ώστε η τιμή τους να είναι τριπλάσια; το νερό, το αλεύρι, τα διογκωτικά, τα φρέσκα αυγά, τα φυτικά έλαια, τους ξηρούς καρπούς ή τη σοκολάτα;

Είναι πράγματι δύσκολο να απαντηθεί το ερώτημα, διότι δεν φαίνεται να διαφέρουν σε κάτι, εκτός από την προέλευση.

Ιστότοποι:

http://www.divella.it/

http://www.saporedipuglia.com.br/

http://www.diellas.eu/

Πόσο κρατάει ένα χαμόγελο;

Το τρόλεϊ είναι σταματημένο στα φανάρια. Στο δεξί πεζοδρόμιο ένας άνδρας συναντά κάποιον γνωστό, πιθανόν φίλο ή συγγενή. Ένα χαμόγελο πλατύ προβάλλει στο πρόσωπο και των δύο. Χαιρετιούνται και ο καθένας συνεχίζει τον δρόμο του.

smilesΠόσο κρατάει ένα χαμόγελο; Αναρωτιέμαι.

Μέσα από το παράθυρο του τρόλεϊ παρατηρώ και μετράω κατά προσέγγιση τα βήματα, ενώ το χαμόγελο αρχίζει να αργοσβήνει στο πρόσωπο του άνδρα απέναντί μου. Μετρημένα τα δευτερόλεπτα, όσα περίπου και τα βήματα: δεν ήταν περισσότερα από δέκα.

Το χαμόγελο είναι η επισφράγιση της συνάντησης με τον άλλο (όχι απαραίτητα τον γνωστό και τον συγγενή), ακόμη και στη στοιχειώδη της μορφή, ως συνάντηση βλεμμάτων, όπου ο ένας επιβεβαιώνει την ύπαρξή του μέσα στα μάτια του άλλου. Δεν έχει τόση σημασία πόσο κρατάει ένα χαμόγελο. Ίσως ελάχιστα δευτερόλεπτα είναι αρκετά για να ομορφύνουν τη μέρα.

Στρέφω τα μάτια και χαμογελώ στον άγνωστο συνταξιδιώτη μου, που με παρατηρεί όλη αυτήν την ώρα.

Τι τα θέλεις τα βιβλία;

2012.12.29-mendicity

Καθόταν στο σκαλοπάτι δεξιά από την είσοδο στο βιβλιοπωλείο «Πολιτεία» της οδού Ασκληπιού. Στο πρόσωπό του ήταν γραμμένη η μακρά διαδρομή από τον τόπο του, κάπου στην Αφρική, έως εδώ. Μεγάλος σε ηλικία, αν και δύσκολο να την προσδιορίσει κανείς, σίγουρα πάνω από 65, ψηλός και κάποτε γεροδεμένος. Μαλλιά γκρίζα, κάνουν αντίθεση με το σκούρο δέρμα του. Μάτια κόκκινα (δακρυσμένα άραγε;). Ρούχα ταλαιπωρημένα από τη μακρόχρονη χρήση, ένα παντελόνι και ένα μπουφάν, κάποτε μπλε, απροσδιόριστης απόχρωσης πλέον.

Καθόταν δεξιά από την είσοδο του βιβλιοπωλείου, απλώνοντας διακριτικά, σαν να ντρεπόταν γι’ αυτό που έκανε, το χέρι σε όσους έμπαιναν και έβγαιναν στο βιβλιοπωλείο. Μέρες γιορτών, το βιβλιοπωλείο είχε αυξημένη κίνηση, όπως κάθε φορά άλλωστε.

Αγνόησα το βλέμμα και το σιωπηρό αίτημά του μπαίνοντας. Προσπάθησα να το αγνοήσω επίσης βγαίνοντας.

«Βιβλία πήρες…»; Τον άκουσα να λέει χαμηλότονα, απλώνοντας πάλι διακριτικά το χέρι.

Βιβλία πήρα. Αλήθεια, γιατί; Τι τα θέλουμε τα βιβλία, και μάλιστα εκείνα που δεν μας ψυχαγωγούν, όταν ο κόσμος γύρω μας μαστίζεται από την ανέχεια; Τι νόημα έχουν τα χαρτιά και οι μελέτες, όταν χιλιάδες άνθρωποι αγωνίζονται να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη για να επιβιώσουν; Πολύ περισσότερο, τι νόημα έχει η αγορά τους, όταν κάποιοι δεν έχουν να πληρώσουν γι’ αυτά τα στοιχειώδη;

Παλεύοντας άνισα μ’ εκείνο που έφυγε

Προσπαθούμε μάταια να ζωντανέψουμε μέσα από τον λόγο τη ζωή των ανθρώπων που αμετάκλητα πέρασαν από τους τόπους που σήμερα ζούμε. Επιχειρούμε να περιγράψουμε τις σχέσεις τους, τις αγωνίες τους, την ενδεχόμενη διαπλοκή τους, την οργάνωση της ζωής τους, τον τρόπο που η ζωή τους ορίζει ή περιορίζει τις δικές μας ζωές. Προσθέτουμε λόγο στον λόγο, σελίδες στις σελίδες και κάθε φορά νοιώθουμε πως η αλήθεια με την οποία αναμετρούμαστε βρίσκεται λίγο πιο πέρα από εκεί που εμείς φτάσαμε, πως πάντα μας ξεφεύγει, πως εν τέλει στα λόγια δεν κλείνεται η ζωή και πολύ λιγότερο η αλήθεια της.

Όποιος υποστηρίζει ότι δεν ένιωσε το ανολοκλήρωτο μιας έρευνας, λίγο μετά την ολοκλήρωσή της, την πραγματικότητα να του ξεφεύγει και αυτός να μην έχει τρόπο να την ορίσει παρά τη χρήση των καθιερωμένων όρων και την εφευρετικότητά του στην παραγωγή νέων, τον ίλιγγο μπροστά στο κενό που προσπαθεί να γεφυρώσει, τη ματαιότητα των εκλεπτυσμένων μεθόδων του όταν προσπαθεί να διεισδύσει στο χθες και να το κατανοήσει, όποιος αυτάρεσκα θεωρεί ότι η ματιά του και τα κείμενά του περιγράφουν με ακρίβεια και αναλύουν σε βάθος το αντικείμενό του, ή πλανάται ή ψεύδεται. Συνέχεια

Τα σχόλια στο διαδίκτυο

Η ανάγνωση των σχολίων στα άρθρα των εφημερίδων και στις αναρτήσεις των blogs προξενεί μια περίεργη αίσθηση, αποτέλεσμα της εκτεταμένης ψευδωνυμίας των συντακτών τους και του περιεχομένου τους.

Ελάχιστες υπογραφές μοιάζουν να είναι πραγματικές. Στις περισσότερες η πραγματική ταυτότητα κρύβεται επιμελώς πίσω από αρχικά, λέξεις ή φράσεις. Ίσως οι συντάκτες να γνωρίζονται μεταξύ τους, σε κάποιες περιπτώσεις τούτο γίνεται φανερό από τα λιγοστά προσωπικά στοιχεία που θελημένα ή αθέλητα προστίθενται στα σχόλια, ειδικά όταν αυτά λαμβάνουν τη μορφή διαλόγου. Ίσως οι συντάκτες να συγκροτούν πράγματι μικρο-ομάδες με συγκεκριμένα αναγνωστικά ενδιαφέροντα, που συναντιούνται καθημερινά στα σχόλια. Ίσως κάποιοι από τους συντάκτες να είναι γνωστοί στους διαχειριστές των blogs, και αυτό επίσης τεκμαίρεται από τις απαντήσεις που συνοδεύουν τα σχόλια. Σίγουρο όμως είναι ότι κανένας από τους λοιπούς αναγνώστες των σχολίων, ο αριθμός των οποίων είναι αδύνατο να προσμετρηθεί, δεν γνωρίζει την ταυτότητά τους.

Γιατί να υπάρχει ο χώρος των σχολίων; Γιατί τα άρθρα να συνοδεύονται από σχόλια; Ποια η σκοπιμότητά τους; Είναι προφανές ότι μέσω αυτών επιδιώκεται να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ενός ζωντανού διαλόγου. Μπορεί όμως να υπάρξει διάλογος στο διαδίκτυο; Η ασύγχρονη επικοινωνία των συντακτών των άρθρων και των σχολίων με τους αναγνώστες τους και η απουσία πραγματικής επαφής με τον διαλεγόμενο, η ταυτότητα του οποίου όσο και αν δηλώνεται παραμένει ασαφής, αφήνουν μετέωρη κάθε απόπειρα πραγματικού διαλόγου.

Εν τέλει τα πάντα περιορίζονται στην κοινοποίηση απόψεων, άλλοτε σύγχρονων και άλλοτε ετεροχρονισμένων (εξαρτάται από την ευαισθησία του διαχειριστή να θέσει χρονικά όρια στην διατύπωση και ανάρτηση σχολίων). Πρόκειται για κείμενα συνήθως αποσπασματικά, ως επί το πλείστον αφρόντιστα ως προς την ορθογραφία, τη σύνταξη και την εμφάνιση, γραμμένα με πεζά ή κεφαλαία γράμματα, με ελληνικούς ή λατινικούς χαρακτήρες, κείμενα ενδεικτικά είτε της βιασύνης είτε της γλωσσικής πενίας των συντακτών τους. Απομιμήσεις κραυγών που αναζητούν μάταια στόμα για να τις κάνει να ηχήσουν…. Κείμενα που εκφράζουν τον πόνο του συντάκτη, την αγωνία του για το επάγγελμά του, την προσπάθειά του να υποστηρίξει την συντεχνιακή ή άλλη ομάδα του, τη στάση του απέναντι στα γεγονότα, κάποτε την πεποίθησή του πως τα γνωρίζει όλα, πως κατέχει τη θέση του των πάντων κριτή. Πολλά κείμενα είναι υβριστικά ή δυσφημιστικά, με φράσεις και εκφράσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν τους συντάκτες στο δικαστήριο αν υπήρχε το ανάλογο νομικό πλαίσιο. Κείμενα, στα οποία οι συντάκτες, εκμεταλλευόμενοι την ανωνυμία, βγάζουν τον χειρότερο εαυτό τους. Κάπου κάπου εμφανίζονται και καλοπροαίρετες κριτικές ή διατυπώνονται σκέψεις σοβαρές, που χάνονται όμως μέσα στον όγκο των υβριστικών σχολίων και του χαβαλέ.

Ο ψηφιακός μοιάζει με τον πραγματικό κόσμο; Σίγουρα μοιάζει και στα καλά και στα κακά του, άλλωστε και στους δύο οι άνθρωποι είναι οι πρωταγωνιστές. Ειδικά όμως στον ψηφιακό κόσμο η επικρατούσα ανωνυμία φαίνεται πως αποτελεί πρόκληση για την εκδήλωση των αρνητικών στοιχείων της ανθρώπινης προσωπικότητας. Εδώ η διατύπωση υβριστικών ή δυσφημιστικών σχολίων εμφανίζεται περισσότερο εκτεταμένη σε σχέση με τον πραγματικό κόσμο και περισσότερο επιβλαβής, αφού στο διαδίκτυο, λόγω της ασύγχρονης επικοινωνίας, η διατύπωση σχολίων απευθύνεται δυνητικά σε όλους τους χρήστες του. Τούτο σημαίνει ότι η ηθική βλάβη στον μεν πραγματικό κόσμο είναι εμφανώς περιορισμένη και εν τέλει ελέγξιμη, στον ψηφιακό όμως τα πράγματα είναι παντελώς ανεξέλεγκτα και η προκύπτουσα ηθική βλάβη τεράστια, λόγω ακριβώς της διάχυσης της πληροφορίας.

Έχει γραφεί σε άρθρο του περασμένου καλοκαιριού(1), ότι στη Μεγάλη Βρετανία οι διαχειριστές ιστοσελίδων ίσως σύντομα να είναι υποχρεωμένοι να κοινοποιούν τα ονόματα όσων δημοσιεύουν υβριστικά ή δυσφημιστικά σχόλια στις σελίδες τους. Με τον τρόπο αυτό θα διασφαλίζεται η προστασία των θυμάτων τέτοιων ενεργειών και η επίσπευση της εκδίκασης των σχετικών υποθέσεων. Φυσικά τα παραπάνω προϋποθέτουν την ύπαρξη ονομάτων στα σχόλια και τη δήλωση της πραγματικής ταυτότητας των συντακτών των σχολίων. Αμφιβάλλω αν οι διαχειριστές γνωρίζουν τα πραγματικά ονόματα. Ίσως πέραν των ψευδωνύμων να κατέχουν κάποια διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, εύκολα ελέγξιμη ως προς την ύπαρξή της, αλλά συνήθως καθόλου διαφωτιστική, αφού και εκεί η χρήση ψευδωνύμων και η δήλωση παραπλανητικών στοιχείων αποτελεί εκτεταμένη συνήθεια.

Επαναλαμβάνω τα ερωτήματα που είχα θέσει παραπάνω: Γιατί να υπάρχει ο χώρος των σχολίων; Γιατί τα άρθρα να συνοδεύονται από σχόλια; Αν λείψουν τί θα χάσει ο χρήστης του διαδικτύου; Η ίδια η φύση των σχολίων αποδεικνύει πως στην πλειονότητά τους ούτε ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων περιέχουν, ούτε περιλαμβάνουν πληροφορίες διασταυρωμένες. Μήπως θα φιμωθεί η φωνή του; Σε καμιά περίπτωση, αφού το διαδίκτυο δίνει τη δυνατότητα στον καθένα να εκφραστεί διαμορφώνοντας τον δικό του χώρο. Θα στερηθεί της δυνατότητας επικοινωνίας με τον συντάκτη των άρθρων; Φυσικά όχι, αφού πάντα υπάρχει η δυνατότητα με τη χρήση των διατιθέμενων προσωπικών καναλιών επικοινωνίας.

Θα στερηθεί όμως της δυνατότητας να επιδιώξει έναν ουσιαστικό διάλογο με τον συγγραφέα των άρθρων και με τους αναγνώστες του σε πραγματικό χρόνο. Αν το πρόβλημα βρίσκεται στην ύπαρξη σχολίων υβριστικών και δυσφημιστικών και τούτο συσχετίζεται με την ανωνυμία, η λύση βρίσκεται είτε προς την κατεύθυνση της επώνυμης υποβολής σχολίων (μέτρο μάλλον ανεφάρμοστο λόγω της αδυναμίας διαπίστωσης της ταυτότητας του γράφοντος) είτε προς την κατεύθυνση της ελεγχόμενης ανάρτησης των σχολίων.

(1) http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=19588:sxolia-kai-qsxoliaq-sto-diadiktyo-ti-tha-ginei-me-toys-sykofantes&catid=105:internet&Itemid=160

Εικόνα: http://2.bp.blogspot.com/-uvHzTUsz1Dc/UCgnhoDXTqI/AAAAAAAAA8A/BVV_lEvbr8w/s1600/abstract+hd+wallpapers+109.jpg