Ανακύκλωση τώρα

plastika

Στο προηγούμενο άρθρο σημείωνα ότι οι κάτοικοι της Κέρκυρας καταφεύγουν στο εμφιαλωμένο, για να καλύψουν τις ανάγκες τους σε πόσιμο νερό. Στις λίγες μέρες που έμεινα στο χωριό μου, ένα μικρό χωριό που με βία ξεπερνά τους 300 κατοίκους, με προβλημάτισε έντονα ο αριθμός και η κατάληξη όλων αυτών των πλαστικών μπουκαλιών. Στις δέκα περίπου μέρες, μαζί με τους φιλοξενούμενούς μας, χρησιμοποιήσαμε πάνω από 60 μπουκάλια του 1,5 λίτρου. Στο σύνολο του χωριού, υποθέτοντας ότι οι κάτοικοί του παρά τις μέρες του Πάσχα, δεν ξεπέρασαν τους 300 και ότι παρά τις παραινέσεις των γιατρών ότι θα πρέπει να καταναλώνουν τουλάχιστον 3 λίτρα νερό την ημέρα, αυτοί περιορίζονταν μόνον στο 1,5 λίτρο, καταλήγουμε ότι ανοίγονταν καθημερινά περί τα 300 πλαστικά μπουκάλια ή στις 10 μέρες της παραμονής μου στο νησί, περί τα 3.000 πλαστικά μπουκάλια. Δηλαδή σε μηνιαία βάση η χρήση ανέρχεται στα 9.000 μπουκάλια και σε ετήσια στα 110.000 περίπου μπουκάλια, και όλα αυτά σε ένα μικρό χωριό. Αν στους υπολογισμούς περιλάβουμε ολόκληρο το νησί των 100 και πλέον χιλιάδων κατοίκων και στο αποτέλεσμα προστεθεί και η κατανάλωση των επισκεπτών του, καταλήγουμε προφανώς σε αριθμούς μάλλον εφιαλτικούς.

Πού καταλήγουν όλα αυτά; Μα φυσικά στη χωματερή. Αν στην Αθήνα η ανακύκλωση είναι ένα ζητούμενο, και όπου υπάρχουν οι γνωστοί μπλε κάδοι αυτοί χρησιμοποιούνται συνήθως ως παραρτήματα των άλλων των πράσινων που προορίζονται για τα σκουπίδια, στην Κέρκυρα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.

Χρειάζονται σχόλια;

Advertisements

Ζητείται νερό! Οι βρύσες δακρύζουν!

2013.05.11-vryses

Η Κέρκυρα, το νησί που οι πολλές βροχές τού χαρίζουν το μοναδικό του πράσινο, έχει έντονο πρόβλημα με το νερό, πόσιμο και μη.

Το πόσιμο νερό αποτελεί καθημερινό πονοκέφαλο των νοικοκυριών, τα οποία είτε θα πρέπει να το μεταφέρουν σε μπιτόνια από δημόσιες βρύσες, σε εκείνα τα χωριά που ακόμη υπάρχουν (διότι πολλά είναι εκείνα που είδαν τις βρύσες τους να στερεύουν τελευταία), είτε να αγοράσουν εμφιαλωμένο. Όσο για τη παλιά επιλογή της άντλησης από τα πηγάδια, που κάποτε υδροδοτούσαν τα χωριά, αυτή ανήκει πια στο παρελθόν, αποτέλεσμα της ολέθριας επιλογής των «καποδιστριακών» δήμων, οι οποίοι μέσα σε κλίμα αδικαιολόγητης ευφορίας και αειφόρου αναπτυξιακής προοπτικής, ευαγγελιζόμενοι την εγκατάσταση βιολογικών καθαρισμών ανά δήμο, δημιούργησαν αποχετευτικά δίκτυα τα οποία εγκαταλείφθηκαν στη μέση, με συνέπεια είτε την απόρριψη των λημμάτων στους χειμάρρους, είτε το χειρότερο και εγκληματικότερο, την μετατροπή υπαρχόντων πηγαδιών σε βόθρους, με συνέπεια όχι μόνον την καταστροφή τους, αλλά και την εκτεταμένη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα.

Οι συνεχείς διακοπές της υδροδότησης έχουν γίνει κομμάτι της καθημερινότητας των κατοίκων, ειδικά στα χωριά, αποτέλεσμα της αδιαφορίας ή της αδυναμίας των διοικούντων, τοπικών και μη, να διαχειριστούν ορθολογικά τους υπάρχοντες πόρους, κυρίως όμως να εκπονήσουν και να υλοποιήσουν ένα σχέδιο το οποίο να μπορεί να εκμεταλλευτεί την ευλογία των ουρανών, που όλον τον χειμώνα και έως την άνοιξη, γεύεται ο τόπος.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, η κατάργηση των δήμων και η συγχώνευσή τους σε έναν δήμο, με το σχέδιο Καλλικράτης, είχε καταστρεπτικά αποτελέσματα στη λειτουργία των υπηρεσιών ύδρευσης. Οι άλλοτε αποκεντρωμένες υπηρεσίες έγιναν πλέον μία, χωρίς οργάνωση, χωρίς συντονισμό, χωρίς σχεδιασμό, για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις ενός εξαιρετικά εκτεταμένου δικτύου, με αποτέλεσμα τίποτε να μη λειτουργεί σωστά.

Όλα εξαρτώνται από την καλή θέληση των εργοδηγών και των εργαζομένων, οι οποίοι καλούνται να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις ενός δικτύου που εκτείνεται από τη μια άκρη έως την άλλη ενός νησιού, η έκταση του οποίου είναι 591 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός του ξεπερνά τις 100.000, οργανωμένος σε μια πόλη 40.000 κατοίκων και σε πάνω από 200 χωριά και οικισμούς. πληθυσμός που διπλασιάζεται στους θερινούς μήνες λόγω του τουρισμού και οι ανάγκες υδροδότησης αυτονόητα αυξάνονται εκθετικά.

Ειδικά ο τομέας των βλαβών και της εξυπηρέτησης των πολιτών μοιάζει εντελώς ξεχαρβαλωμένος. Η επικοινωνία με τον πολίτη εξαρτάται από ένα τηλέφωνο και έναν υπάλληλο, ο οποίος φιλότιμα προσπαθεί να ανταπεξέλθει στα αιτήματα των πολιτών για την επίλυση των προβλημάτων που καθημερινά παρουσιάζονται, επαναλαμβάνοντας ό,τι του είπαν, δηλαδή να ζητά το τηλέφωνο του ενδιαφερομένου ή του αιτούντος και να δηλώνει ότι το αίτημα θα προωθηθεί στον εργοδηγό, χωρίς να ενδιαφέρεται για το ποιος είναι εκείνος που τηλεφωνεί, ποια είναι παροχή, ποιο το πρόβλημα.

Πρόκειται για μια υπηρεσία στην οποία τα αιτήματα συσσωρεύονται χωρίς να αντιμετωπίζονται, και είναι ζήτημα αν έστω τηρείται κάποια σειρά στην επίλυση ή ικανοποίηση των αιτημάτων. Υπάρχουν πολίτες που περιμένουν πάνω από πέντε μήνες το πολυπόθητο τηλεφώνημα του εργοδηγού για την επίλυση του προβλήματός τους, νοικοκυριά που βλέπουν τις βρύσες της οικιακής παροχής να δακρύζουν αδυνατώντας να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες ενός σπιτιού.

Για όλα αυτά χωρίς αμφιβολία μερίδιο ευθύνης έχουν οι εργαζόμενοι, το μεγαλύτερο όμως μερίδιο ευθύνης έχουν οι προϊστάμενοι, οι οποίοι αδυνατούν να συντονίσουν, κυρίως όμως οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι των πολιτών, οι διοικούντες δηλαδή, οι οποίοι είτε αδιαφορούν είτε αδυνατούν να διευθύνουν τους τομείς που ο καθένας τους έχει αναλάβει, ειδικά την πρώτη αυτή τετραετία της καταστροφικής εφαρμογής του Καλλικράτη τον χώρο της αυτοδιοίκησης.

Πέρα όμως από τις διαπιστώσεις, κάτι πρέπει να γίνει και μάλιστα άμεσα. Η πρώτη δοκιμή της Κέρκυρας, με τους πολλούς επισκέπτες λόγω Πάσχα, πέρασε, ξεκινά όμως η τουριστική περίοδος και αυτό θα πρέπει να κινητοποιήσει όλους τους εμπλεκόμενους φορείς για την άμεση επίλυση ΟΛΩΝ των προβλημάτων που καταγράφονται και συσσωρεύονται καθημερινά, αλλά και για τον προγραμματισμό εκείνων των έργων που θα επιτρέψουν στο νησί να αξιοποιήσει την ευλογία των ουρανών, προς όφελος των κατοίκων του.

Το μπάνιο με το «μπουρούκι» (=μπρίκι) μπορεί να δένει με τους παραδοσιακούς οικισμούς και να ανακαλεί μνήμες μακρινές, σίγουρα όμως δεν αποτελεί στοιχείο που μπορεί να ελκύσει τον επισκέπτη της Κέρκυρας. Τώρα λοιπόν, που τελείωσαν οι λιτανείες και οι περιφορές, οι τοπικοί άρχοντες, απαλλαγμένοι από τις προβλεπόμενες από το τελετουργικό παρουσίες τους, τις συνοδευόμενες με τους ατέλειωτους χαιρετισμούς και τις ευχές, έχουν τον χρόνο να ασχοληθούν σοβαρά με τα κοινά, να συντονίσουν και να δώσουν λύσεις.